“Leon, dit is een no-go.” Ik kijk naar een grote rode plek op Leons kuit met in het midden een zwart plakkaat de grootte van een 2 euro-munt. Eronder zit een dikke bult pus. “Hiermee gaan we niet twee etmalen de zee op. Het ziet eruit of je kuit afsterft”, zucht ik bezorgd.
De antibioticakuur die leon drie dagen geleden gestart is voor de bacteriële infectie slaat duidelijk niet aan. En dan is er ook nog de infectie op Bent zijn been. Kleiner weliswaar, maar toch.
Twee weken eerder kwamen we aan op Aruba na die prachtige oversteek vanaf Curaçao. Vrij van de stafylokok die de mannen op Curaçao al parten speelde. Althans, dat dachten we. We ontdekten Aruba en bereidden ons voor op de, onder zeilers beruchte, oversteek naar Colombia. Totdat Bent nieuwe plekjes krentenbaard kreeg. Meteen begonnen we met antibioticazalf, maar in de dagen erna ontwikkelde zich zowel bij Bent als Leon een nieuwe bacteriële infectie, een zogenaamde furunculose. Zonder enige aarzeling bezochten we een dokter die ons een antibioticakuur voorschreef. Hopelijk zouden we er nu snel écht vanaf zijn.
Het orkaanseizoen in de Atlantische Oceaan raakt ondertussen in een stroomversnelling. Waar de media onlangs nog kopte dat het aantal orkanen ruim achterblijft bij het voorspelde ‘zware orkaanseizoen’, is er inmiddels sprake van een doorlopende band aan tropische depressies en orkanen. De Zuidwest Carieb, waar wij ons bevinden, ligt buiten het orkaangebied, maar zit als gevolg van de krachtige orkanen noordelijk ervan juist in een wind-vacuüm. Toch lijkt zich een geschikt weergat aan te dienen voor de overtocht naar Colombia. Gedeeltelijk zullen we moeten motoren, maar daartegenover staat een rustige zee en geen onweer. Vooral dat laatste is in dit gebied met ‘instabiel weer’ een doorslaggevende factor. Samen met de inschatting van Leon dat zijn infectie over het hoogtepunt heen is, bereidden we gisteren de boot voor op de oversteek. Motor check, diesel tanken, zeilen aanslaan, surfplanken en speelgoed zeevast zetten, boodschappen doen, vooruit koken, series downloaden voor de kids en meer.
Maar dan nu… Ik krijg een flashback naar 29 december 2014. Op de Kaapverdische eilanden lagen we met ons vorige schip ‘Puff’ te wachten voor een weergat voor de oversteek van de Atlantische oceaan. Een oversteek van drie weken. We hadden een bewogen periode achter de rug waarin bevriende zeilers hun mast verspeelden op het stuk oceaan tussen de Canarische en de Kaapverdische eilanden. Met tranen in onze ogen zagen we hoe de gehavende ‘Windoversea’ de haven van Mindelo binnenvoer. Het incident zorgde ervoor dat het vertrouwen in mijn eigen zeemanschap, dat ik opgebouwd had in de maanden ervoor, in één klap verdwenen was. Als hun dit kon overkomen, kon dat ons immers ook gebeuren. Dus stond ik die dag op het voordek om andere zeilers uit te zwaaien voor de oversteek. Daarna zakte ik neer in de kuip en begon te huilen uit teleurstelling en onzekerheid. Wij haakten af en vertrokken niet.
Ik schrik op uit mijn eigen gedachten en staar weer naar Leons gehavende kuit. De infectie is zeker niet op zijn retour. “Leon, laten we maar even een rondje met de dinghy doen langs de andere boten om te laten weten dat we niet kunnen vertrekken.” Wederom moeten we afhaken.
‘Wat maakt het uit’, zul je denken. Voorbereiden op een oversteek is een mindset. Je laadt je ervoor op, het is toch ‘een dingetje’. Bovendien weten we dat er de komende tien dagen geen nieuw weergat in de kaarten staat. Het kost moeite om de knop om te zetten, maar het is overduidelijk dat we deze bacterie eerst de nek moeten omdraaien.
Een week later liggen we aan Baby Beach. Een jeugdvriendin uit mijn geboortedorp Geleen woont al 15 jaar op Aruba en we hebben door ons verlengd verblijf hier al meerdere malen afgesproken; hoe bijzonder! Vandaag laat ze ons dit adembenemend stukje van Aruba zien. Alle denkbare tinten blauw schitteren om ons heen. Op deze heldere dag zien we zelfs de top van de Curaçaose Christoffelberg 100 km verderop.
Leonie tipt ons het waterpark van Aruba met 11 glijbanen. Een absolute toptip, zo blijkt als we daags erna van de ‘rapid slides’ racen. En een mooie afsluiter, zo hopen we te minste, van ons verblijf in Aruba.
De wind is nog niet terug, maar met meer instabiel weer in aantocht, hebben we besloten morgen te vertrekken naar Colombia. Een deel van de tocht in ieder geval op de motor met lichte wind en hopelijk met niet al te veel onweer. Voorbij een ‘Disneyland’ van luxueuze winkels voor cruiseboottoeristen en de torenhoge hotels langs Palm Beach, hebben we het authentieke Aruba mogen ontdekken. Maar nu zijn we klaar voor een nieuw hoofdstuk van deze reis.
Al weten we natuurlijk nooit wat er tussen nu en morgenochtend nog kan veranderen. Dus, en ik quoot mezelf uit een blog van tien jaar geleden: “Ik geloof het pas als we onderweg zijn.“
Kapitein van mijn Geluk 