Kapitein van mijn Geluk

Traag schommelt onze Tournesol van links naar rechts. Een dansende kleuter op het achterdek. Met de achterstag in zijn hand geklemd, laat hij zich met de bewegingen van het schip mee zwiepen. “Eerst vond ik het nog wel een beetje eng mama, maar nu niet meer”, lacht Bruis.

Met een rustig windje in de rug zeilen we van Curaçao naar Aruba. Het is de eerste oversteek voor de jongens. Een tocht over open zee. Waar Bent nog wel wat lamlendig wordt van de bewegingen, lijkt Bruis geen last te hebben. Vanaf de voorpunt bekijkt hij hoe de boeg door het water spiest. Onderwijl ligt Bent in de kuip een filmpje te kijken en luistert naar de podcast van het Klokhuis.

Thuiskomen op zee is waar ik zó naar uitgekeken heb. Dat is een niet-zeiler nauwelijks uit te leggen. Het één zijn met het ritme van de golven en het briesen van de wind. Ook met mijn ogen dicht voel ik de golf aankomen; ik anticipeer op iedere beweging, precies wetend wat gaat komen.

“Mama, de zee is zo’n bijzondere kleur blauw”, merkt Bent op. “Donker-turquoise zou ik het noemen”. Het is de kleur van de diepzee die op geen enkele andere plek is waar te nemen dan vanaf een boot glijdend over de baren.

De bewegingen, de kleur, het suizen en klotsen. Thuiskomen op zee.

Niet altijd laat de zee zich van haar beste kant zien, maar vandaag wel. En daar zijn we dankbaar voor. Leon en ik hebben de kans om ons schip te leren kennen. De boom (een uithouder) op het voorzeil, de genua, zetten. Eerst over bakboord, dan over stuurboord. Dat is voor Leon een heel gebalanceer op het voordek waarbij ik vanuit de kuip de lijnen bedien. De hooghouder laten vieren, de neerhouder aantrekken. Check. Stukje grootzeil erbij en uitproberen op welke koers Tournesol het beste loopt.

De wind trekt aan naarmate de oversteek vordert en de gang zit er goed in. Onder de kust van Aruba vlaagt de wind naar 18 knopen (windkracht 5) en loopt onze snelheid rap op. Als ik 8,7 knopen snelheid (15 km/u) op het log zie staan, opper ik dat we zeil moeten minderen. Niet nodig volgens de kapitein en zo scheren we door het water op weg naar de douane en immigratie. Een uurtje later laten we het anker zakken bij Nikki Beach, een oude bekende.

Zo goed als ik me het ene herinner, zo ver zijn andere zaken van onze reis met Puff weggezakt in mijn geheugen. Maar ook die komen in rap tempo naar boven. Het constant op je hoede zijn is er één van.

Ik sta in de kombuis het ontbijt voor te bereiden en de jongens zitten met Leon in de kuip te keuvelen. Het was een rustige eerste nacht in Aruba maar nu de zon boven de horizon stijgt, jaagt de wind in vlagen over de ankerplaats. Mijn cruisers-instinct gaat meteen aan, mijn zintuigen staan op scherp. Alsof ze niet 9 jaar op stand-by hebben gestaan. Ik zie uit het keukenraampje dat we anders liggen ten opzichte van de wind dan de boten om ons heen. “Gaat dat goed Leon”, roep ik naar buiten. “Ja hoor”, is de laconieke reactie van Leon. Ik stap de kuip in en zie in een ogenblik dat het niet goed is. Ons anker is aan het krabben en de wind blaast ons in rap tempo door het ankerveld.

Zonder veel woorden komen Leon en ik in actie. Ik zet vliegensvlug de borden in de wasbak en loop naar het voordek om de snubberlijn (soort schokdemper) van de ankerketting te halen. Die zit vast met een haak aan een schakel van de ketting. Ik krijg hem niet los. Adem in, adem uit. Ik maan mezelf tot kalmte. Het werkt. Leon bindt de bijboot langszij en start de motor. Hij draait de neus in de wind en ik haal vervolgens het anker binnen. We ankeren opnieuw en zetten dit keer meer ketting. Onze eerste les van deze reis is geleerd. We zetten vanaf nu niet minder dan 30 meter ketting, ook als het relatief ondiep is.

De dagen erna test moeder natuur ons. De wind blaast met een windkracht 6 en vlagen tot windkracht 8 over de ankerplaats. We durven niet van boord, bang dat ons anker niet houdt en Tournesol op het rif eindigt. Als de harde vlagen ons op een zij duwen en we achter het anker gieren, houd ik elke keer mijn hart vast. Komt de voorpunt terug in de wind? Liggen we nog op dezelfde plek? Het vertrouwen in het anker moet weer groeien en dat gaat niet op een nacht tijd. De kinderen zitten inmiddels een dag of 4 aan boord.

School zorgt voor welkome afleiding. Met een week vertraging startten we twee weken geleden met lesgeven. We zitten inmiddels dus in week 3. Taal, spelling en rekenen vormen de hoofdmoot. Daarnaast lezen we met Bent en voeren we korte gesprekjes in het Engels. Bruis puzzelt, knutselt en is begonnen met het schrijven van de cijfers. Hij is heel gemotiveerd om te leren. “Mama, ik wil zo snel mogelijk naar de klas van Bent”, zegt hij . Waar de concentratie van Bent de eerste week nog te wensen overliet, fietsen we deze week door de lessen heen. Het scheelt dat hij de stof makkelijk tot zich neemt waardoor we selectief door de opdrachten heen gaan. Zo zijn we de meeste ochtenden om 10.30u klaar met de lesstof. En hebben daardoor ook tijd om bijvoorbeeld een knutselproject te doen. Want Bent houdt enorm van creëren. Van mede-zeilers kreeg hij paracords om armbandjes te knopen. Inmiddels heeft hij er twee om iedere arm en een om zijn enkel.

De wind is inmiddels wat gematigd en we huren een autootje om Aruba te ontdekken. Tijdens de vorige reis hebben we niet de moeite genomen om iets van het eiland te zien. Het is dus zowel voor ons als de jongens een dag vol ontdekkingen. We brengen een bezoek aan de ruïnes van een goudsmelterij en bezoeken de vuurtoren aan de noordzijde van het eiland. Ondanks zijn hoogtevrees, beklimt Bent alle treden en waagt zich zelfs een moment op het uitkijkplatform. Foto: check!

Ook bezoeken we een bedevaartkapelletje om een kaarsje voor ‘opa Piet’ op te steken en hem liefde en kracht te sturen. Peter heeft er drie weken van chemo en bestraling op zitten. De bijwerkingen waren deze week voor het eerst zwaarder, waardoor het slikken erg pijnlijk wordt. Onze gedachten zijn veel bij Peter en mama, maar tegelijkertijd richten we ons ook op de voorbereidingen van de oversteek naar Colombia. Twee etmalen op zee in een gebied met instabiel weer. Spannend!

We kregen veel lieve reacties na mijn blog over de diagnose van Peter. Dank voor jullie lieve woorden. Zonder lows, geen highs. En zonder het kennen van pijn en gemis, ontbreekt het geluk aan duiding. Bitter sweet .