Kapitein van mijn Geluk

De Kliffen omringen het strand waar witte toeristen onder palapa’s beschutting zoeken van de zon. De weerkaatsing van het licht in het fel blauwe water doet pijn aan je ogen. Het is het perfecte plaatje.

Een tiental meters onder me zie ik Leon, Bent en Bruis stoeien in het water. Ze zoeken verkoeling na een bezoek aan Shete Boka National Park.

Ik loop langs de klif op zoek naar mobiel bereik. Het is namiddag in Nederland, de dag van de diagnose. Negen dagen eerder kwam het appje van mama binnen: “Ik heb geen goed nieuws. Peter heeft een kwaadaardige tumor in zijn keel. Komende week volgen meer onderzoeken.”

Geen bereik. Ik loop een stukje verder. Nog steeds niets. Als ik onverrichter zaken terugkeer richting de jongens, komt er een appje binnen. Bereik!! Ik bel direct naar huis. De tumor is goed te behandelen; zeven weken lang dagelijks bestraling en op maandag tevens chemo. De behandeling is gericht op genezing.

Eenmaal eerder kregen we te maken met kanker in onze directe familie. Dat is nu bijna 9 jaar geleden, tijdens onze zeilreis met Puff. 28 september 2015 was Leons vader Jan nog op onze bruiloft in Curaçao. Een half jaar later namen we definitief afscheid van hem.

Dit keer heeft de kanker het voorzien op mijn plusvader. Dit keer zijn ze er eerder bij. Dit keer is het te behandelen. Maar het voelt onverminderd klote. In een tijd als deze wil je de familie steunen, er gewoon zijn. Voor Peter én voor mama. Maar wij zitten wederom in het ‘kankerparadijs’.

Ik laat de tranen vloeien. Peter komt aan de lijn. “Meisje, het komt goed. Ik moet gewoon even flink op mijn tanden bijten”, grapt hij. Het worden zware weken. Dat weten we allemaal. “Gaan jullie nou maar genieten en maak je niet druk.”

Druk maken doen we natuurlijk wel, maar genieten doen we ook. De paradox van het leven. Het leven aan boord past ons als een warme wollen handschoen. Van het nostalgische soort, zo eentje die je oma vroeger gebreid heeft. We liggen in een drijvend dorp met ‘cruisers’ op het Spaanse Water en mengen ons in de community. Hamburgeravond, borrel op het strand en speeldate met de kids van de buurboot.

In de middagen zoeken we een strand op om te snorkelen. De jongens kijken hun ogen uit onder water: papegaaivissen, vissen met zebra-motief, een vis die rechtop hangt, een school van wel duizend kleine visjes en zeeschildpadden .

Ook aan boord vinden ze hun draai goed: hutten bouwen, piraat spelen of doktertje, papa helpen bij het klussen, schaken en tekenen. Bent leert de dinghy, onze ‘auto’ om van en naar de vaste wal te varen, besturen. Maar het hoogtepunt is toch wel als ze mogen gamen op de grote tv . Le Tournesol heeft een tv die groter is dan we thuis hadden .

De komende weken liggen we nog op het Spaanse Water om de laatste klussen af te ronden en de eerste tocht naar Aruba voor te bereiden. Vanochtend zwaaiden we de buurboot uit. Zij gaan alvast naar Aruba en verder richting Colombia. Weldra volgen we in hun spoor. Het begint al flink te kriebelen.