Het einde van de to-do lijstjes komt in zicht. En dat is op zijn zachtst gezegd onwennig. Na maanden van ‘doordoen’ en ‘vol aan staan’, staan we nu met onze koffers op de stoep bij ma. Daar waar we zeven jaar geleden na onze reis met Puff neerstreken en Bent in ons leven verwelkomden. Wederom slaap ik in het bed dat destijds het kraambed was. Bijzonder hoe het leven je soms terug voert naar momenten uit het verleden.
‘Zijn jullie er klaar voor?’ is de vraag die we dagelijks te horen krijgen. Ja dat zijn we 
. Nu pas, na jaren van planning en voorbereidingen, zie ik de weg die we afgelegd hebben om tot hier te komen. Stap voor stap hebben we de afgelopen jaren het plan ‘vertrek 2024’ uitgewerkt en uitgerold. Vele kleine stapjes die schijnbaar moeiteloos in elkaar overgingen. Die stapjes leidden ons tot base camp vanwaar we de afgelopen maanden de piek hebben bedwongen. Van het regelen van administratieve zaken en verhuur van ons huis, tot het ontspullen, afronden van onze banen, voorbereiden van school aan boord, afscheidsbezoekjes en meer. En natuurlijk de grote taak voor Leon om de boot vaarklaar te maken.
Nu staan we op de piek. Het uitzicht is ver en weids. Het avontuur kan beginnen. Dinsdag vliegen we naar Curaçao. Óp naar de droom, de horizon, klaar voor alles wat het leven op ons zal afvuren.
Kapitein van mijn Geluk 