Dat is toch wel de meeste gestelde vraag over ons plan de wereldzeeën te gaan ontdekken. Het plan komt niet uit de lucht vallen, de jongens weten er al zeker een jaar over. Sinds we de boot kochten. We zeilen bovendien al met ze sinds hun eerste levensjaar. Aan boord van onze ‘oefenboot’ Flow waren de kinderen volledig thuis. Maar kunnen ze zich echt iets bij de reis voorstellen? Dat vraag ik me ook vaak af.
Enthousiast vertellen ze iedereen die het horen wil dat we twee jaar op reis gaan met een boot. Zeilen naar eilanden, iedere dag snorkelen, zandkastelen bouwen en drinken uit kokosnoten. En natuurlijk niet naar school. Dat is hoe Bent en Bruis het voor zich zien.
Inmiddels is Leon bijna drie weken op Curaçao om de boot vaarklaar te maken. Bent mist zijn vader enorm. Hij slaapt onrustig en is er op school niet meer helemaal bij met zijn hoofd. Daarnaast verandert er thuis ook een heleboel, het huis wordt steeds leger. Sommige spullen zijn op weg naar Curaçao, maar de meeste spullen verkopen we. Daar gaan de jongens heel goed mee om. Op de koningsdagmarkt verkochten we een groot deel van het speelgoed, ze gaven geen kik. Ze leken wel net zo enthousiast als wij om eindelijk te ontspullen. Ook traptractor, skelters en schommel zijn inmiddels verkocht.
Maar gisteren was een moeilijke dag. Bent zijn vissen gingen naar hun nieuwe huis. Een klasgenootje van Bent gaat heel goed voor ze zorgen. Maar hij gaat ze missen. “Mama, waarom zijn de vissen nu al weg? Nu moet ik papa en de vissen missen”, zei hij treurig toen ik hem in bed legde. Ik had zo met hem te doen. Kinderen zijn heel flexibel en loyaal aan hun ouders, zegt men. Dat is zo, maar op zo’n dag voel je je toch ook schuldig dat je hun leven overhoop gooit.
Toch weet ik dat de kinderen er heel veel zin in hebben. En ook al is Bent net 7, hij is een kind dat in zijn hoofd zit (reden dat de reis voor hem zo waardevol gaat zijn) en weet dat we even moeten doorzetten nu zodat we straks de vruchten plukken. Bruis (4) is het type ‘het leven is een feest’. Die flierefluit door de dag en vindt het allemaal wel best.
Eerder deze week mocht ik op school vertellen over de reis. Ook daardoor gaat het voor de kinderen steeds meer leven. Ze weten ook al veel over boten merk ik. Bent ging zijn klas uitleggen wat de boegschroef is. Bruis vertelde enthousiast over het drinken uit kokosnoten. Al met al zijn ze aardig voorbereid op wat hen te wachten staat. Ze groeien er steeds meer in. Maar bovenal vertrouwen ze op hun papa en mama.
Vanochtend kreeg ik ontbijt op bed. Ik vroeg Bent of hij het spannend vindt dat de reis nu echt bijna begint. “Niet spannend mama maar juist superleuk!”, zei hij. Dat zit dus wel goed denk ik.
Kapitein van mijn Geluk 